“Τα εφηβικά μου χρόνια, ως μαθητής της Μεγάλης του Γένους Σχολής, και ως κάτοικος του Κουρτουλούς, τα διήνυσα σε ζοφερό περιβάλλον”, λέει ο Αλέξης Αλεξανδρής, Γενικός πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη.
“Ζούσα σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα όπου το κύμα διαφυγής των ομογενών έπαιρνε καθημερινώς μεγαλύτερες διαστάσεις και όπου επικρατούσε η πολιτική αφελληνισμού της κωνσταντινουπολίτικης Ρωμιοσύνης, όπου, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κώστας Σταματόπουλος ως μια “προσπάθεια διαπλάσεως ενός συμβιβασμένου, υποταγμένου, μειονοτικού, ενός ασπόνδυλου Τούρκου πολίτη με μειωμένα δικαιώματα λόγω του ότι γεννήθηκε Έλληνας το γένος και χριστιανός Ορθόδοξος το θρήσκευμα”.
“Οι συνθήκες ωστόσο ήταν τέτοιες που και εγώ, όπως και οι εκατοντάδες Ρωμιορθόδοξοι της Πόλης, Ίμβρου και Τενέδου, αποφάσισα να ξενιτευτώ προκειμένου να αποκτήσω μια καλύτερη κατάρτιση και μόρφωση. Ας σημειωθεί ότι στην επίσημη τουρκική απογραφή του 1965, όταν πλέον είχαν απελαθεί οι Έλληνες υπήκοοι, ο ρωμιορθόδοξος πληθυσμός της Πόλης διατηρούνταν στα 76,122 άτομα. Μια δεκαετία και πλέον αργότερα όμως, το 1978, χρονιά που απεφάσισε να εγκαταλείψει την Πόλη και η οικογένεια μου, η κωνσταντινουπολίτικη Ρωμιοσύνη αριθμούσε μόνο 7822 άτομα, σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε τότε ο εκδότης της εφημερίδας “Ηχώ”, Χαράλαμπος Ρομπόπουλος.
“Πάρα ταύτα η μαγεία της Πόλης, ο στενός κοινοτικός ιστός της μειονότητας φαίνεται να λειτούργησαν σαν αντιστάθμισμα στις αντίξοες συνθήκες της καθημερινής ζωής ενός νεαρού μειονοτικού”, λέει ο κ. Αλεξανδρής που είχε το σπάνιο προνόμιο να υπηρετήσει ως Γενικός πρόξενος στην Πόλη που γεννήθηκε.
“Τέτοια ήταν η ανυπομονησία μου να επικοινωνήσω, μετά από τόσα χρόνια, με τους συμπολίτες μου που σχεδόν από το αεροδρόμιο έσπευσα να παραβρεθώ στο δείπνο της 110ετηρίδας του Ζωγραφείου Λυκείου στις 22 Νοεμβρίου ημέρα της άφιξης μου από το Τορόντο στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη αυτή επαφή με το κωνσταντινουπολίτικο στοιχείο ήταν μια ανεπανάληπτη στιγμή της ζωής μου, ήταν σαν να επιστρέφει, μετά από πολλά χρόνια, ο ξενιτεμένος γιος στην αγκαλιά της μητέρας του, που στην περίπτωση αυτή ήταν η αγκαλιά της Ρωμιοσύνης.”
Και η μοναδική αυτή εμπειρία κατέληξε σε θετικά συμπεράσματα.
“Εντάσσω τον εαυτόν μου στο στρατόπεδο των αισιόδοξων μια και πιστεύω ότι υπάρχει μέλλον για το ελληνορθόδοξο στοιχείο στην Πόλη, αρνούμενος να υποκύψω στην ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας που εμβολιάζεται επί δεκαετίες” λέει.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ