Ο Νίκος Ξενοφών είναι σήμερα από τους πιο ισχυρούς πολιτικούς της Αυστραλίας. Είναι ανεξάρτητος γερουσιαστής αλλά η ψήφος του παίζει καθοριστική σημασία για την ψήφιση στη γερουσία, όπου η κυβέρνηση δεν έχει την πλειοψηφία και στηρίζεται στις ψήφους ανεξάρτητων για να περάσει τα νομοσχέδια της.
Γεννημένος στην Αδελαΐδα με ρίζες στην Κύπρο, από την πλευρά του πατέρα του, και το Κιάτο της Κορινθίας, από την πλευρά της μητέρας του, το όνομά του στο σχολείο ήταν “γουόγκ”. Τον πείραζαν γιατί δεν έτρωγε σάντουιτς ή χοτ ντογκ, όπως εκείνοι, αλλά είχε μαζί του κεφτέδες. Ήταν μόλις στη δεύτερη τάξη δημοτικού όταν τον έριξαν οι συνομήλικοί του από την τσουλήθρα και του έσπασαν και τους δύο καρπούς των χεριών του. Όταν οι γονείς του πήγαν στο σχολείο να διαμαρτυρηθούν, η απάντηση του διευθυντή ήταν ότι “δεν το έκαναν σκόπιμα, ήταν ατύχημα”. Αλλά και στο σπίτι, θα πει σήμερα, ήταν πάντα αποτραβηγμένος, αφοσιωμένος στο διάβασμα, όπως επέμειναν οι γονείς του να είναι πρώτος για να μπορέσει να γίνει γιατρός. Εκείνος όμως είχε άλλη “ατζέντα που του υπαγόρευε η τρυφερή φύση που έκρυβε μέσα του από παιδί.
Ο χαρακτηρισμός “αξιότιμος”, μπορεί να μην του αρέσει γιατί τον βρίσκει “επίπλαστο και κοινό”, το “λεοντόκαρδος” όμως σίγουρα τον ενθουσιάζει.
H πανηγυρική νίκη του πρόσφατα στην Καμπέρα, όταν μοιραζόταν η πίτα των 42 δις δολαρίων- φιλί ζωής στην αυστραλιανή οικονομία - που σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπε να περάσει αν δεν έπαιρνε ο ίδιος - τα νερά του ποταμού Murray δηλαδή - τη μερίδα του λέοντος. Ο Ξενοφών ζητούσε 5,35 δις δολάρια, ανεβάζοντας την πίεση του Αυστραλού πρωθυπουργού Rudd και του υπουργού Οικονομίας Swan στα ύψη. Μεταμεσονύκτιες συσκέψεις και επείγουσες επιστολές να προσγειωθεί, κατάφεραν να του εξασφαλίσουν 900 εκατ. δολάρια και να φέρουν το χαμόγελο του νικητή στα χείλη του: “Τέλος καλό, όλα καλά”, είπε στους δημοσιογράφους που περίμεναν να δουν “μέχρι πού θα το τραβήξει”.
Ο Νικ Ξενοφών, ανεξάρτητος ομοσπονδιακός γερουσιαστής, είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα πολύ πριν τις εκλογές του 2007 που τον έφεραν στην Καμπέρα για να γίνει “στενός κορσές” του πρωθυπουργού Rudd και του κοινοβουλίου.
“Δεν μ’ ενδιαφέρει να είμαι αρεστός. Μ’ ενδιαφέρει να μην αφήσουν το ποτάμι να στεγνώσει. Θα αγωνιστώ πρώτα για την πολιτεία μου και μετά για τους άλλους”. Δεμένος στενά με την Νότια Αυστραλία, ξέρει να είναι και επικοινωνιακός.
Μπήκε στο χάρτη των μέσων ενημέρωσης παρέα με μια …καμηλοπάρδαλη στο ζωολογικό κήπο της Αδελαίδας στέλνοντας το μήνυμα ότι δεν τον ενδιαφέρει να ξεχωρίζει, να γίνεται ακόμη και κακός, φτάνει να πετυχαίνει πράγματα”.
“Η πολιτική ηγεσία, θα πει, μοιάζει με τη στρουθοκάμηλο που βάζει το κεφάλι της στην άμμο για να μη βλέπει ό,τι τη φοβίζει ή τη δυσαρεστεί”.
Διευκρινίζει: “Αν και είμαι στον ίδιο χώρο με τα μεγαθήρια, τολμώ να σηκώνω το κεφάλι ψηλά”.
Συνηθίζει να πολεμά τη φωτιά με φωτιά, όπως θα πει, κι αυτό ισχύει και με τις ερωτήσεις: “Δεν θα έκανες το ίδιο;”.
Όχι, βέβαια. Λατρεύω τα? ζώα, αλλά μόνο από μακριά.
Πάλι, στο βασίλειο των ζώων, δεν θα διστάσει στην αρχή της πολιτικής του καριέρας, να φέρει μια αγελάδα στο Κοινοβούλιο της Αδελαίδας για να πει ότι “ο τζόγος είναι η αγελάδα που αρμέγουν οι πολιτείες και η κυβέρνηση δεν τολμά να τις αποκόψει”.
Ορμητικός στις κινήσεις και στο λόγο, προχωρεί με ό,τι έχει κατά νου, αδιαφορώντας αν θα δυσαρεστήσει ορισμένους: “Μπήκα στην πολιτική για να επιτύχω πράγματα. Αλλιώς θα έμενα στο δικηγοριλίκι”. Και παραπέμπει στην αρχή? της αρχής. Όταν υπερασπιζόταν τα θύματα της κοινωνίας. Πάλευε στις δικαστικές αίθουσες για τα δικαιώματα των θυμάτων, ξεκινώντας από τους τραυματισμούς εργατών, τους πάσχοντες από τις συνέπειες του αμίαντου, τα θύματα των τροχαίων και φθάνοντας στα πιο ζοφερά, τα θύματα του τζόγου: “Έβλεπα ανθρώπους να καταστρέφονται και να τραβούν μαζί τους στο γκρεμό αθώους, όπως γονείς, γυναίκες, μικρά παιδιά”.
Ο αγώνας κατά των ηλεκτρονικού τζόγου (πόκις) είναι εκείνος που του εξασφάλισε μια θέση στα έδρανα της πολιτειακής βουλής της Νότιας Αυστραλίας, πριν 12 χρόνια και του άνοιξε την όρεξη - και το δρόμο - για την Καμπέρα.
“Είμαι γιος χτίστη, που από πολύ μικρός, ακόμη και στα παιχνίδια, με ενοχλούσε η αδικία. Το στοιχείο αυτό του χαρακτήρα μου, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει, με το πέρασμα των χρόνων, αλλά θέριεψε” λέει και αυτό του το αναγνωρίζουν όλοι.
Για τον εαυτό του, μιλά λίγο, χωρίς πάντοτε να είναι ιδιαίτερα κολακευτικός : “Είμαι ξεροκέφαλος, δεν τα βάζω κάτω εύκολα. Από την άλλη, αισθάνομαι ότι δεν κάνω αρκετά, ότι δεν αξίζω τελικά να ασχολούνται οι άλλοι μαζί μου. Παίρνω πολύ σοβαρά τη δουλειά μου, δεν σκοπεύω όμως να πάρω στα σοβαρά τον εαυτό μου. Θα ήθελα να μου μείνει ένα μέρος της ψυχής μου, όταν αποχωρήσω τελικά από την πολιτική!”.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ