Φίλες Ελληνίδες, γεια σας.
Κάπου ανάμεσα στις επετείους της γιορτής της μητέρας, μεταξύ Ιορδανίας και Ελλάδας, σκέφτομαι τις γιορτές, τους λόγους, τα βραβεία και επαίνους για τις μάνες και…, και συγνώμη…, παίρνω την ιστορία λίγο ανάποδα.
Ξεκινώ από τα παιδιά.
Τα παιδιά του κόσμου όλου, πρωταγωνιστές στα καθημερινά δελτία στην βία, το χουλιγκανισμό, την πορνεία, τα ναρκωτικά, την εκμετάλλευση, την αυτοκτονία!
Και σκέφτομαι ότι όλα αυτά τα παιδιά έχουν μάνες. Αλλά έχουν και κατάθλιψη.
Και σκέφτομαι ακόμα ότι όπως χαμογελαστές και περήφανες ακούμε τα ποιηματάκια που μας υμνούν, θα πρέπει να αναρωτηθούμε υπεύθυνα για τα αίτια της κατάθλιψης των παιδιών μας.
Η απουσία των ιδανικών είναι η κύρια αιτία της κατάθλιψης των νέων. Η ζωή φαντάζει τόσο ασήμαντη και χωρίς κανένα νόημα σ’ αυτά τα παιδιά που είτε τρομοκρατούνται απ’ την ανταγωνιστικότητα αυτού του κόσμου, είτε βαλτώνουν από την υπερβολική δόση ερεθισμάτων που τους προσφέρουμε.
Χρειάζονται επειγόντως έμπνευση, και η έμπνευση έρχεται μόνο με την πνευματικότητα.
Η κατάθλιψη εδραιώνεται εκεί όπου υπάρχει έλλειψη ζήλου για αγώνα. Η επίθεση, η ανταγωνιστικότητα είναι το αντίδοτο στην κατάθλιψη. Γιατί η κατάθλιψη είναι έλλειψη ενέργειας, ο θυμός και η επίθεση είναι τα βέλη, οι κεραυνοί της ενέργειας. Αν όμως η επίθεση ξεπεράσει τα όρια, επιστρέφει στην κατάθλιψη. Και εδώ συντελείτε ο ρόλος της μάνας. Να δείχνει, να διδάσκει, αλλά κυριότερα να βρει και να ζει η ίδια τη χρυσή τομή ανάμεσα στην επιθετικότητα και την κατάθλιψη.
Και με τα παραπάνω ξεπηδούν στο μυαλό μου άλλες, παράλληλες έννοιες.
Αρνητικότητα και δεκτικότητα.
Αισιοδοξία και απαισιοδοξία.
Δυστυχία και ευτυχία.
Η ευτυχία, η αισιοδοξία και η θετική σκέψη μπορούν να υπάρχουν χωρίς καμιά αιτία. Ενώ τα αντίθετα τους είναι στοιχεία απαιτητικά. Χρειάζονται στήριγμα για να κρεμιούνται πάνω του και αναρριχώνται. Και καμιά φορά, αυτό το στήριγμα μπορεί να ναι ένας μόνο άνθρωπος. Αλλά η αρνητικότητα, η αντιπάθεια, η αποστροφή για ένα μόνο άτομο είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την «κόλαση».
Η αρνητικότητα είναι ο δείκτης που θα σε στρέψει στο κέντρο σου, στο μικρό «εγώ» σου και δεν θα σου επιτρέψει να χαρείς την ευτυχία. Και ίσως το «εγώ» μας να μην είναι τόσο σημαντικό σ’ αυτό το υπέροχο σύμπαν.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα: Γιατί υπάρχω;
Δεν έχω βρει, ούτε νομίζω πως θα βρω την απάντηση.
Ξέρω όμως για ποία πράγματα «ΔΕΝ είμαι εδώ»
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΚΑΤΗΓΟΡΩ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΚΛΑΙΩ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΚΟΙΜΑΜΑΙ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΚΑΥΧΩΜΑΙ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΜΑΛΩΝΩ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΘΥΜΩΝΩ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΔΥΣΤΥΧΩ
ΔΕΝ είμαι εδώ για να ΑΝΗΣΥΧΩ
ΜΠΟΡΩ και ΘΕΛΩ όμως να ΔΟΥΛΕΥΩ.
Καλό μήνα, καλή άνοιξη, χρόνια πολλά
Με αγάπη Φλώρα.
Κατεβάσετε την Εφημερίδα, σε μορφή PDF:
