Η εντιμότητα παίζει τον πλέον πρωταρχικό ρόλο στη ζωή του κ. Νίκου Τέλιου, όπως έγραψε σχετικά γι’ αυτόν και ο αμερικανικός Τύπος. Βγαίνοντας από κάποιο καφεπωλείο του «Dunkin Donuts» βρήκε ένα πορτοφόλι που μέσα είχε ταυτότητα, πιστωτικές κάρτες και 320 δολάρια. Η άδεια οδηγήσεως είχε μεν το όνομα του κατόχου της αλλά δεν είχε διεύθυνση. Μπήκε στον ηλεκτρονικό υπολογιστή με κάποιον φίλο του και βρήκε τη διεύθυνση. Πήγε στο σπίτι και στο χτύπημα της πόρτας εμφανίσθηκε μία κυρία, της έδειξε την ταυτότητα και την ρώτησε αν γνώριζε τον εικονιζόμενο, κι εκείνη απάντησε «είναι ο ιερέας μου». Πρόβαλλε ο ιερέας στην πόρτα κι ο κ. Τέλιος του είπε «βρήκα αυτό το πορτοφόλι κι έχει χίλια δολάρια μέσα». Ο ιερέας του απάντησε πως «εγώ έχασα το πορτοφόλι μου δεν είχα μέσα χίλια δολάρια, αλλά είχα τριακόσια είκοσι σύνολο». Τότε ο κ. Τέλιος χαμογέλασε και του το έδωσε. Ο κ. Τέλιος είπε στον «Ε.Κ.» πως «τον δοκίμασα για να δω αν έλεγε την αλήθεια, κι όπως πράγματι την έλεγε» και συμπλήρωσε «μου έδωσε και είκοσι δολάρια σαν φιλοδώρημα άρχισε να ευλογεί κιόλας συνέχεια, ήταν Ρωμαιοκαθολικός βέβαια».

Ο ιερεύς πήγε στην τοπική εφημερίδα «Λόουελ Σαν» είπε το περιστατικό και δήλωσε πως «υπάρχουν και καλά παιδιά, ο άνθρωπος βρήκε το πορτοφόλι μου και μάλιστα μου το έφερε και στο σπίτι». Από την πλευρά του, ο Νίκος Τέλιος που βρήκε το πορτοφόλι είπε ότι «αυτό για μένα ήταν αυτονόητο, έτσι έπρεπε».

Ο Νίκος Τέλιος, είναι ένας άνθρωπος πάντοτε χαμογελαστός και εύχαρις και χαίρεται κανείς να βρίσκεται στη συντροφιά του γιατί είναι αυτό που λέμε απλά έξω καρδιά. Τον συναντήσαμε πριν λίγες μέρες στο Ντράκετ, καθώς επισκεπτόταν τον θείο του, τον κ. Ευθύμιο Μανόλη. Στην ερώτηση από πού κατάγεται μας απάντησε με το τραγούδι «ήλθα να βρω την τύχη μου και γέμισα ρυτίδες». Και συμπλήρωσε: «αλλά πέρα από τα αστεία περνούμε καλά εδώ, είναι η δεύτερη πατρίδα μας, την αγαπήσαμε όπως αγαπούμε και τη γενέτειρα πατρίδα μας».

Ο κ. Τέλιος μετανάστευσε από τα Γρεβενά το 1969. Είπε πως «όταν ζούσαν οι γονείς μου πήγαινα τακτικά, κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, τώρα που έφυγαν από τη ζωή δεν πηγαίνω τόσο συχνά γιατί φοβάμαι και τα αεροπλάνα, κι έτσι κολλήσαμε εδώ στο Λόουελ, έρχομαι εδώ και τα λέμε με τον θείο μου κάπου-κάπου». Ο κ. Τέλιος εργαζόταν επί τριάντα χρόνια στα ηλεκτρονικά και συγκεκριμένα στην εταιρεία «Honeywell» αλλά, όπως είπε, «πριν λίγα χρόνια έχασα τη δουλειά μου, ήταν ωραία δουλειά μου άρεσε εργαζόμουν και υπερωρίες, αλλά λόγω της οικονομικής κρίσης έκλεισε το εργοστάσιο, μας απέλυσαν και τώρα εργάζομαι μερικές ώρες στην πιτσαρία του αδελφού μου στο Αντόβερ» και πρόσθεσε «και τώρα καλή ζωή και μεταξωτή». Ο Νίκος Τέλιος δεν νυμφεύθηκε ποτέ. «Παρέμεινα εργένης», τόνισε, προσθέτοντας με χιούμορ πως «ήταν της τύχης μου γραφτό ποτέ να μην νυμφευθώ, αλλά σ’ αυτόν εδώ τον γαλαξία να εκτιμάς τους φίλους σου έχει αξία».

Στην ερώτηση αν μετάνιωσε που δεν νυμφεύθηκε είπε «προτιμώ να μην απαντήσω στην ερώτησή σας», αλλά αμέσως μετά συμπλήρωσε, «όταν είσαι νέος είναι αλλιώς τα πράγματα. Δεν είχα αποφασίσει καμία φορά να νυμφευθώ. Οταν πήγαινα στην Ελλάδα μου έλεγε η μητέρα μου να νυμφευθώ, ούτε και τώρα το έχω μετανιώσει αλλά το ρητό λέγει κάλλιο καλά γεράματα παρά όμορφα νιάτα». Με το χιούμορ που τον διακρίνει είπε «όχι, δεν γέρασα, όχι εγώ». Για τη βοήθεια που προσφέρει κάθε χρόνο ο εξάδελφός του Νίκος Μανόλης μοιράζοντας γαλοπούλες για την Ημέρα των Ευχαριστιών σ’ όσους δεν έχουν ούτε την καθημερινή τους τροφή, είπε ότι «είναι το καλύτερο πράγμα, είναι πολύ καλή πράξη» και διερωτήθηκε «αυτό δεν είπε ο Χριστός να κάνουμε όταν είπε όταν έχουμε δύο χιτώνες να δίνουμε τον έναν;».

Του Θεόδωρου Καλμούκου, για τον Εθνικό Κήρυκα