Πόση ώρα χρειάζεται το μυαλό να ταξιδέψει ώς την πατρίδα; Οι Έλληνες της Χιλής θα απαντούσαν «όσο κρατάει ένας σεισμός». Τα εφιαλτικά δευτερόλεπτα που διήρκεσε η σεισμική δόνηση που «ξύπνησε» το Σαντιάγο το περασμένο Σάββατο, ήταν αρκετά για να φέρουν στη μνήμη εικόνες, αναμνήσεις, μυρωδιές από την Ελλάδα σαν ένα ενστικτώδες αντανακλαστικό του μυαλού (να σωθεί κι αυτό;). «Πώς τα φέρνει η ζωή… Εκεί που αναζητούσαμε τρόπους να βοηθήσουμε την Ελλάδα τώρα που μας χρειάζεται, τώρα που βιώνει μια τόσο δύσκολη περίοδο, να βρεθούμε να περιμένουμε τη βοήθειά της…».

Εντοπίσαμε τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας του Σαντιάγο, κ. Μάριο Μανκούζο, στο «ελληνικό σπίτι». Στα ερείπιά του, σωστότερα… Χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες για να τον «πιάσουμε» στο τηλέφωνο. Οι τηλεπικοινωνίες έχουν υποστεί ισχυρό πλήγμα και οι γραμμές είναι υπερφορτωμένες τρεις μέρες τώρα. Ευτυχώς, είχε μόλις βρει έναν τρόπο να φορτίσει για λίγο το κινητό του.

Μεγάλη ζημιά

«Δυστυχώς, η ζημιά είναι πολύ μεγάλη», λέει στην «Κ». Το κτίριο έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, ενδεχομένως μη επιδιορθώσιμες. Παρόλο που είναι «χαμηλό», βρίσκεται στο παλιό τμήμα της πόλης, όπου καταγράφηκαν οι περισσότερες καταστροφές. «Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε λάβει κάποιο κακό νέο για Έλληνα, αν και δεν έχουμε καταφέρει να επικοινωνήσουμε με όλους - σκεφτείτε ότι πολλές περιοχές δεν έχουν ακόμα ηλεκτρισμό, ούτε καν νερό (σ.σ. στη Χιλή ζουν περίπου 5.000 Έλληνες, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς). Το κτίριο αυτό όμως ήταν το “σπίτι” μας.

Το σπίτι όλων των Ελλήνων εδώ…». Είχε κτιστεί το 1930 από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν στο Σαντιάγο. «Σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα. Εδώ κάναμε μαθήματα σε παιδιά, διατηρούσαμε την ελληνικότητά μας, τώρα όλα χάθηκαν». Στις 25 Μαρτίου θα εγκαινιαζόταν η αίθουσα υπολογιστών, τα εργαλεία που με κόπο συγκέντρωσαν τα μέλη της κοινότητας ώστε να μαθαίνουν τα παιδιά πιο εύκολα τα ελληνικά. «Αλλά είπαμε, έτσι είναι η ζωή, φέρνει τα πάνω κάτω από τη μια μέρα στην άλλη», μονολογεί ο κ. Μανκούζος.

Όπως τους περισσότερους στη χώρα, έτσι και τον ίδιο, τα 8,8 Ρίχτερ τον βρήκαν στον ύπνο. «Ναι, κοιμόμουν. Τρόμαξα υπερβολικά. Σαν μούμια έμεινα, δεν ήξερα τι να κάνω. Σαράντα χρόνια εδώ, πρώτη φορά τέτοιο πράγμα».

Ο κ. Νικηφόρος Νικολαΐδης, από την άλλη, 56 χρόνια στη Χιλή και σήμερα αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού για την Κεντρική και Λατινική Αμερική, θυμάται στα χρόνια που ζει στη χώρα άλλον ένα τόσο ισχυρό σεισμό. «Ήταν το ’60! Ήταν φοβερός, αλλά όχι σαν και τούτον. Επίσης τότε η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, οι ζημιές ήταν περιορισμένες», λέει στην «Κ». «Αυτή τη φορά, η περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη, η καταστροφή τεράστια, τα θύματα τόσα πολλά…

Από τον ελληνισμό - τους Έλληνες της Χιλής, τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονά τους- δεν φαίνεται να έχουμε θύματα, αλλά είναι πάρα πολλοί αυτοί που έχουν υποστεί καταστροφές στις περιουσίες τους». Τον βρίσκουμε στο σπίτι του στο Σαντιάγο. Και κάτι μας λέει ότι θα μείνει για καιρό εκεί. Τα ασανσέρ δεν λειτουργούν ακόμα και το διαμέρισμα βρίσκεται στον 18ο όροφο… «Θέλω να πάω στο γραφείο να δω τι ζημιές υπέστη και θα πρέπει να κατέβω 18 ορόφους με τα πόδια και να ανέβω άλλους 11. Ε, το σκέφτομαι!» Άλλωστε, οι κίνδυνοι που εγκυμονούν οι συνεχείς μετασεισμοί δεν είναι διόλου αμελητέοι. «Πολλά κτίρια είναι ετοιμόρροπα και δεν χρειάζονται παρά λίγα Ρίχτερ για να σωριαστούν», σημειώνει ο κ. Νικολαΐδης.

Λεηλασίες

Κανείς, πάντως, δεν έχει παράπονο από την ελληνική πρεσβεία στο Σαντιάγο και την πρέσβειρα κ. Χρυσούλα Καρυκοπούλου. «Η κυβέρνηση επέδειξε στην αρχή τρομερή αδράνεια, με αποτέλεσμα να καταγραφούν θλιβερά πράγματα, όπως λεηλασίες και άλλα, αλλά ευτυχώς φαίνεται ότι τώρα όλοι εργάζονται κανονικά. Αλλά είναι αλήθεια ότι ο σεισμός μάς βρήκε όλους, όπως και τις αρχές, απροετοίμαστους. Από την πρώτη στιγμή, αντίθετα, ήδη από τα ξημερώματα του Σαββάτου, η ελληνική πρεσβεία βρέθηκε σε επιφυλακή και στο πλευρό μας».

Όπως λέει - με ανιχνεύσιμη πίκρα στη φωνή - ίσως το δυσκολότερο πράγμα που κλήθηκαν να κάνουν στην πρεσβεία, μετά τις προσπάθειες εντοπισμού σώων Ελλήνων, ήταν να απαντούν στα τηλεφωνήματα από την Ελλάδα. «Ο σεισμός “ξύπνησε” και τους συγγενείς μας από την πατρίδα. Έπειτα από πολλά χρόνια, άρχισαν να ρωτούν και να μας ψάχνουν».

Πηγή: Καθημερινή